دیشب فیلم را دیدم. از نظر مضمون خیلی بهتر و گویا تر و عمیق تر از اخراجیهای ۱ بود. طوری که به نظر من اصولا دسته بندی این فیلم در گروه کمدی و خنده دار غلط است. فیلم حرفهای جدی عمیقی دارد و اتفاقا آنقدر این حرفها صادقانه گفته شده که مخاطب را تا آخر فیلم   ساکت و همراه با خود میکشاند. بازیهای خوب شخصیتهای عراقی. بازیهای طبیعی صدیق شریف.شریفی نیا ها . هاشمی. خوب و جالب است.

اما از این نکته که بگذریم ضعفهای فیلم هم قابل اشاره است:

1. داستان هواپیماربایی بشدت وابسته به عنصر اتفاق است که باورپذیری را کمرنگ میکند.
2. حذف هواپیماربایی شاید چیزی از ارزشهای فیلم کم نکند بلکه فیلم بهتر هم شود.
3. بخش شخصیتهای زنانه فیلم بیش از حد لمپن و نادان به تصویر کشیده شده
4. شخصیت مسیحی بودن و نبودنش فرقی در روند کلی فیلم نمی گذارد و میتوان او رااز فیلم حذف نمود.

برای ده نمکی آرزوی توفیق دارم.

البته بقول آقای یکپسر یادمون نره ده نمکی یه ژورنالیسته . و طبیعتا نگاه ژورنالیستی توی فیلمهایش هم اثرگذارده است.